Графитната хартија првенствено се состои од слоевита структура на јаглеродни атоми. Неговата густина е мала (обично 0,7-2,0 g/cm³), што го прави мек, но механички цврст. Неговата топлинска спроводливост може да достигне 1000-3000 W/(m·K), приближувајќи се до онаа на металниот бакар. Исто така, поседува одлична хемиска стабилност и отпорност на киселинска и алкална корозија. Сепак, овие карактеристики бараат посебно внимание за време на логистиката:
1. Кршливост и ризик од механичко оштетување
Иако графитната хартија е релативно флексибилна, нејзината слоевита структура ја прави подложна на раслојување или напукнување кога е подложена на силно свиткување, превиткување или стискање. Затоа, за време на транспортот, важно е да се избегнат силни вибрации, силен притисок или неправилно редење. Графитната хартија вообичаено е заштитена со материјали за амортизација (како што е обвивка со меур или EPE пена) и прицврстена во цврсто пакување.
2. Електростатска чувствителност
Графитната хартија има висока електрична спроводливост, но во суви средини, триењето може да предизвика акумулација на статички електрицитет, што влијае на нејзината изведба или привлекува прашина. Затоа, за време на пакувањето треба да се преземат антистатички мерки, како на пример користење на антистатички кеси или материјали за обложување и контрола на влажноста при транспортот (релативната влажност се препорачува да се одржува помеѓу 40% и 60%).
3. Приспособливост кон животната средина
Иако графитната хартија е{0}отпорна на корозија, екстремните температури (како што е продолжената изложеност над 200 степени или под -40 степени) може да предизвикаат структурни промени, што ќе влијае на нејзината топлинска и електрична спроводливост. Затоа, за време на транспортот треба да се избегнуваат високи температури и да се одржува константна температура (се препорачува помеѓу 10 и 30 степени). Особено за време на високи летни температури, треба да се користи изолација или ладење.
